از وقتی رفت خودم را به خواب زدم
ما در زمانی زندگی میکنیم که مردمانش عصا از کور میدزدند...
من تمنا کردم که تو با من باشی...و تو گفتی هرگز..
سخنی سخت و درشت...
و مرا غصه اين هرگز کشت...
من ندانم که کی ام
من ندانم که چی ام
من فقط میدانم
که تویی شاه بیت غزل زندگی ام..